bazen yaşamınızın o uzun metrajlı filminde kısa aralar verilir..
reklam gibi mesela..
bazen en gerekli yerde.. bazen ise filmin en heyecanlı yerinde...
işte benim de hayatımda kısa bi ara verildi..
ve bu aradan önce insanlar teker teker veda etti...
ne acılar biliyor musun...
hepsi sanki bir film sahnesindeki gibi ayrıldı..
kavgalı ayrılışlar...
ellerinden tutarak... son kez öpüşerek ayrılıklar...
ve ben şu an reklamlarımı izliyorum...
insanlara yalnızlığımı reklam ediyorum... ve beni sevenler, beni tanıyanlar o reklamlarımı izliyor...
ne zaman biter, ne zaman film tekrar başlar bilmiyorum...
herkes arada şu an benimle.. ya da benim için öyle... insanlar yorumlarını yapıyor az önce izledikleri film ile ilgili... ders varsa çıkarıyor yada yorumluyor...
hani diyorki şarkıda ''çok mu ayıp hala mutluluk istemek?'' neyse zaten hiç halim yok...
filmin arasındayım... yaşamın herhangi bi noktasında ve filmin en güzel zamanında..
20 li yaşlarda...
ben bu ''arada'' kendi yalnızlığma ulaşıyorum...
onu tanıyorum. belkide uzun zamandır görmediğim için alışamadım ona... onu tekrar bırakırmıyım bilmiyorum...
ama öyle değilmidir en alıştığın anda yalnızlığına
terk edersin onu...
sonra en unuttuğun anda tekrar karşına alırsın bir tavla maçında... sen zar atarsın... ama o bütün kapıları kapatmıştır kendi evinde...
yalnızlığınızı unutmamanız dileğiyle...
unutmayın çünkü insanlar yalnız gelirler dünyaya ve yalnız gömülürler bir mezara..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder