her insan dönem dönem kendini boşlukta hisseder sanırsam.. böyle hiç birşey yapası gelmez.. aslında gelir de yapacak birşey bulamaz.. işte bana da bazen böyle ouyor.. kendimi boşlukta hissediyorum.. hiç birşeyler igili olmasa da böyle sonuçlar ortaya çıkıyor..bunu nedenini araştırdım açıkçası ben :) tabi bir arkadaşım bu araştırmamla ilgil dalgada geçti benimle ama olsun;)
bakın insanlar kendini boşukta hissetmek duygusu için neler söylemiş..
''
kanaatimce, kendini boşlukta hissetmek bilgisayar çağında hortlamış bir sorundur. eskiden uyuyordu heralde ama şu yaşamda ve şu yaşam tarzında sıklıkça karşımıza çıkıyor. aidiyet belli başlı bir sorun iken aidiyetten yoksunluk apayrı bir konsept olarak karşımıza çıkıverir. hayata karşı takınılan tavırlarda, edinimlerden kaynaklanan tutku eksikliği ve öğrenilmiş umutsuzluk "boşluk"tan söz ediliyorsa bunun en önemli nedenleridir. ve gördüğüm kadarı ile akheron balıkçısı bunu kendisine temel olarak alıp egosuna şirin oyunlar oynamaktadır binlerce insanın yaptığı, yapmakta olduğu gibi. tanrı zaten inanılmayacak kadar saçma bir olaydır, hırs ve tutku kapitalizm ile körüklenen absürdlüklerdir, umut ise şu zamanda, şu toplum yapısı ile çok uzaktır. realizm denilen şey de budur. ama bu şekilde oluşan bir düşünce yapısını, çevrenizde ki bireyleri düşünerek kendinizi farklılaştırma tandanslı öne çıkarırsanız bırakın felsefeyi, mantıklı bir düşünce altyapınız bile kalmaz. tek başına hayattan bir "mana" ya da "doluluk" beklemek hayatın kendisi kadar anlamsızdır. bu anlamda şekillendirici olan bizler, bütün gün havlamak yerine bazı bazı ısırmayı tercih etmeliyiz:) diyorum.. başka da bir şey demiyorum.. ''sınırlı bir açıklama ama keşke ''başka da birşey demiyorum'' gibi saçma bi sonla bitmeseymiş:)bakın bu konuda ekşi sözlükte nerler yazılmış:ancak boşluktayken kendini hissedebilmek, aksi takdirde kendini hissedememek.oss den sonraki ilk gün içinde bulunulan ruh hali. (olabilir sanırsam:) )
yapacak dunya kadar isin olmasina ragmen, hicbir sey icin kilini kipirdat(a)mamak.gerceklestirmek istedigin bir dolu planin olmasina ragmen, hepsini ayni anda ayni siddetle istediginden dolayi hicbirini gerceklestirememek.eskiden oldugu gibi sinavlara ayni azimle calisamamak, ders dinleyememek.zamanin onune gec(e)memek. aslinda bir yandan icinde bulundugun ruh halinden kurtulma istegiyle zamanin gecmesini isterken, ote yandan da gecen zamanda bir bok yapmamanin dayanilmaz hafifliginden dolayi kendini suclu hissetmek."ne olacak benim bu halim" sorusunu her dakka kulaklarinda hissederken, bunu baskalarina hissettirmemek icin caba gostermek. ara ara boyle depresyona girmis gibi hissedip ama iki gun sonra hicbir sey olmamis gibi yoluna devam etmek (ya da oyle oldugunu sanip kendini kandirmak, avutmak).bir boku beceremiyormus gibi hissedip, yapabildiklerini bazen yapamaz hale gelmek..ve bunlar gibi bir çoğu var..peki biz nasıl bu durumdan kurtulacağız? neler yapmamız gerekiyor?ben böyle durumlar yüzünden kendimi müziğe verdim.. iyikine de vermişim:) bana bi çok zaman yardımcı olmuştur müzik.. bisiklete binmek de öyle ama.. çok canım sıkılır kendimi öyle hissedersem son sürat yokuş aşağı ve gözüm kapalı inmeyi tercih ediyorum..
